Елімізде мұнай-газ химиясын жеке сала ретінде дамыта алмауға не себеп?

Мынадай қарама-қайшылық: шикізатқа тәуелді екеніміз рас. Бірақ мұнай саласындағы ахуал да күрделі. Бұл саланың раһатын кімдердің көргені белгілі. Және осы күнге дейін шикізатты сатып қана отырмыз. Одан өндірілген өнімдерді қымбатқа сатып аламыз. Айтпақшы, «Өндіріс. Мұнай, ақша және билік үшін күрестің дүниежүзілік тарихы» деген Дэниель Ергиннің кітабы бар, қажет болса...

Қ. Тоқаев келтірген мысал:

«Қазақстанда жылына шамамен 100 миллион тонна мұнай өндіріледі, бірақ соның тек 18 миллион тоннасы ғана қайта өңделеді. Соның салдарынан біз мұнай өндіруші ел болсақ та, жыл өткен сайын дизель отыны бойынша тапшылық пайда болып жатыр, авиациялық керосин бойынша да импортқа тәуелдіміз».

Жұмыс істеп тұрған 3 зауытты жаңғырту – бір мәселе. Ал жаңа зауытқа келсек, мұнай өңдеу зауытына шикізат қайдан жеткізілетінін, қандай өнімді және қанша көлемде өндіретінін жақсылап есептегеннің өзінде жеке инвестор табылса ғана салуды айтты.

Президент одан да мұнай-газ химиясына мән беруді меңзеді. Жаңа айтқан қарама-қайшылық осы жерде жалғасады. Еліміздің полиэтилен, полипропилен сияқты негізгі химия өнімдеріне сұранысты өтеуші едік. Тіпті өзімізде шығарылатын полимерді барынша өңдеу жолға қойылмаған. Бұл материалдан автобөлшектер, тамшылатып суаруға қажетті құралдар, медициналық жабдықтар, ыдыс-аяқ және басқа да көптеген өнім шығаруға болады. Шынын айтқанда, біз күнделікті қолданатын тауарлар мен киім-кешек шығара алмаймыз. Шығарамыз, бірақ өзіндік құны ол тауарларды қымбат қылады. Сондықтан біздің жол – шикізаттан кейінгі тізбек.